این قصه را نمی‌شود سرسری گفت. اجازه دهید یک فنجان چای برایتان بریزم و قصهٔ عکاس‌بانو را از اول تعریف کنم.
آغاز ماجرا برمی‌گردد به تابستان سال نود و نه. همان سال عجیب شیوع کرونا، که همهٔ ما روزهای سختی را می‌گذراندیم. من اما درگیر ایدهٔ اولیه‌ٔ عکاس‌بانو بودم و طراحی اولین دوره‌های آموزش عکاسی با موبایل. آن دوره‌ها ساده و تا حد ممکن ارزان طراحی می‌شدند تا همه بتوانند در آن‌ها شرکت کنند. البته کم و کاستی‌هایی هم داشتند.
آن روزها تیم عکاس‌بانو یک نفره بود، خودم! از صفحهٔ اینستاگرام شخصی‌ام استفاده می‌کردم و تمام کارها را هم خودم انجام می‌دادم. با همهٔ خسته‌کننده وسختی‌اش اما لذت بخش بود. همین دل‌چسب بودنش باعث می‌شد که سختی‌های مسیر و شکست‌ها من را از پا درنیاورد و بتوانم قدم به قدم مسیر پیشرفت را طی کنم.
کم‌کم عکاس‌بانو استقلال یافت و شخصیت مجزایی پیدا کرد. مثل نوزادی که آرام‌آرام بزرگ و مستقل می‌شود. نیازهایش روز به روز بیشتر می‌شد و بسته به این نیازها اعضای مختلفی برای همکاری آمدند و این‌چنین عکاس‌بانو به یک مجموعهٔ نسبتاً بزرگ تبدیل شد. دیگر صفحهٔ اختصاصی خودش را داشت و هر قدمی که برمی‌داشت، به کمک اعضای تیم، استوارتر و کم اشتباه‌تر بودند.
عکاس‌بانویی که پیش‌تر فقط چند دورهٔ آموزش عکاسی با موبایل داشت، حالا دوره‌های عکاسی‌ را تکمیل‌تر و گسترده‌تر برگزار می‌کند و از آن‌هم فراتر رفته ودر مسیر مدرسهٔ خلاقیت‌محور قدم برمی‌دارد.